De techniek van een beker draaien, zelfs een met oor, hadden we al een keer gehad. En behalve zo’n oor kan je nog meer doen dat wat meer ervaring eist. Zo begonnen we de dag met het zo precies mogelijk maken van een reproductie van een vroeg-middeleeuwse beker, gevonden in York, Verenigd Koninkrijk.
Aan de hand van een tekening in een boek werden de maten van de beker bepaald. Diameters, hoogten en hoe dik was de bodem? Door dit uit te tekenen en te meten krijg je al een beetje gevoel voor de vorm en maten.
De stappen van grof naar fijn hebben we uiteraard al bij de andere projecten gehad. Nieuw, bij het maken van een reproductie, is wel dat je altijd best een stukje groter begint dan hoe de beker uiteindelijk moet worden om risico’s te beperken. Boor je bijvoorbeeld het gat voor de spil net een beetje schuin, dan wordt je beker al wat kleiner. Normaal gesproken maakt dat niet echt uit, maar in dit geval moet de maat blijven kloppen. Kleiner mag dus niet. Na het rond maken van het gehakte stuk, volgt het uitzetten van de maten en de vorm in orde maken. Ook weer rekening houdend met het feit dat je bij de afwerking weer een beetje extra hout kwijt raakt.
Heb je trouwens al wel eens de krullen gezien die je maakt bij het draaien van een beker uit kops hout? Mooi toch?!
Als de buitenkant af is (let ook op de ingesneden lijntjes, die er bij het origineel ook zitten), is het verder een kwestie van uithollen, wat niet moeilijk meer is wanneer de buitenzijde aan de eisen voldoet.
En met een tevreden Pieterjan, moest er natuurlijk een volgende uitdaging gepresenteerd worden. Een wijnbeker met een ring om de voet, gedraaid uit één stuk. Hier kwamen een aantal eerder geleerde technieken samen in een werkstuk. Zo’n ring vergt de nodige concentratie, maar het resultaat mag er wezen!
Hiermee zaten de drie dagen van deze bijeenkomst er weer op. Een mooie productie en weer veel geleerd!
